afgelopen zaterdag 24 juli was het zover! mijn eerste tattoo. een verslag lees je op webmagezine ‘de afgrond’: http://www.afgrond.org/?p=996
Category: algemeen
aanstaande zaterdag 3 juli is er iets leuks te doen! in utrecht wordt ‘food for a better world’ georganiseerd. veel mensen zijn zich er waarschijnlijk nog niet van bewust dat wat wij eten ontzettend bepalend is voor de rest van de wereld. als veganist lever ik niet alleen een bijdrage aan de vermindering van dierenleed, ook het milieu en de wereldvoedselverdeling zijn beter af met plantaardige voeding.
tijdens ‘food for a better world’ kun je kennismaken met veganisme en heerlijke producten. de nederlandse vereniging voor veganisme reikt de vegan award 2010 uit aan het bedrijf met het beste plantaardige initiatief. winnaar van dit jaar is veggierose.
het gaat een hele leuke en informatieve dag worden, dat weet ik zeker. helaas staat er voor mij geen ‘food for a better world’ in mijn agenda. ik ga kanoën in de ardennen. ook leuk, al was ik zaterdagmorgen graag naar utrecht afgereisd, al is het om een paar heerlijke vegan cupcakes van veggierose te eten!
voor wie interesse heeft in dit fantastische initiatief, meer informatie vind je op www. foodforabetterworld.nl
oja, de flyer voor het evenement is door mij ontworpen!
4 mei, dodenherdenking. vandaag herdenken we de mensen die zijn omgekomen in de tweede wereldoorlog. het is een verdrietige dag, vooral voor de mensen die een familielid of vriend in de oorlog zijn verloren.
zelf denk ik vandaag niet alleen aan de slachtoffers van de tweede wereldoorlog, maar ook aan de miljoenen dieren, die dagelijks gedood worden in onze nederlandse slachthuizen. na een vreselijk leven in de veehouderij gaan ze onder erbarmelijke omstandigheden op transport naar het slachthuis, om daar vermoord te worden. miljoenen dieren, elke dag! deze dieren worden gedood, omdat de mens vlees wil eten. alleen omdat de mens vlees lekker vindt.
ik houd vandaag om 20.00 uur 2 minuten stilte. uit respect. voor mens én dier!
vandaag is het 65 jaar geleden dat auschwitz werd bevrijd. auschwitz staat symbool voor de massamoord op joden en andere minderheden in de tweede wereldoorlog. aankomen in auschwitz betekende naar de gaskamer óf je kapot werken. de massale vernietiging van joden, de holocaust, is nog steeds iets onvoorstelbaars. als ik de beelden zie, krijg ik het koud. en voel ik een groot onbegrip, iets gruwelijkers bestaat er misschien niet. toch krijg ik een vergelijkbaar gevoel, als ik de huidige beelden uit de intensieve veehouderij zie: onvoorstelbaar dat dit bestaat, onbegrijpelijk dat mensen dit laten gebeuren met levende wezens. het vergelijken van de intensieve veehouderij met de massamoorden op mensen stuit vaak op grote weerstand. voor mij is er, zowel bij de massamoorden op mensen, als op dieren sprake van een gebrek aan respect voor de levende die gevangen wordt gehouden. in beide gevallen gaat het om economische uitbuiting van gevangenen. de grootschaligheid, de concentratie van veel slachtoffers op kleine ruimtes, onleefbare omstandigheden. hoewel er natuurlijk ook verschillen te noemen zijn, zijn berekende massamoord, stelselmatige uitbuiting en de hypocrizie toch duidelijk overeenkomsten. hopelijk wordt er ooit met veel weerzin teruggekeken naar de manier waarop wij varkens, koeien en kippen in de veehouderij, nertsen, vossen en konijn in de bontindustrie en vele andere dieren in de proeflaboratoria anno 2010 nog steeds behandelen.
beeld uit campagne van PETA ‘de holocaust op uw bord’, die in duitsland verboden is.
vanmorgen kwam ik een goede column tegen, van roos vonk:
Vlees
Tijdens een vakgroepsdagje werd ons gevraagd onszelf anoniem te beschrijven in drie woorden. Vervolgens moesten we bepalen welke beschrijving bij wie hoorde. Ik had mezelf beschreven als ‘waarheidszoeker’, ‘natuurbeschermer’ en ‘ondernemer’. Hoewel ik met dat laatste heel algemeen verwees naar mijn lust om nieuwe dingen te ondernemen, werd ik door de collega’s direct eruit gevist als de grote ‘bijbeuner’ van de groep.
Omgekeerd kostte het mij meer moeite te bepalen wie de collega’s waren. Wie was degene die zichzelf omschreef als ‘vleeseter’? Dat konden er velen zijn, maar het zegt iets dat je jezelf zo omschrijft. Het betekent dat vlees niet alleen een instrumentele waarde voor je heeft, maar ook een expressieve waarde: je drukt er iets mee uit van jezelf. Wat dan? Volgens onderzoeker Michael Allen is het eten van vlees voor veel mensen onbewust verbonden met hun identiteit en met mannelijke waarden als kracht en dominantie. Ze ontlenen er een gevoel van superioriteit aan. Uit zijn onderzoek blijkt dat vleeseters, vergeleken met vegetariërs, meer denken in termen van dominantie en status (wie is wie de baas); ze staan minder open voor nieuwe ervaringen en ze vinden gevoelens minder belangrijk.
Ben ik even blij dat ik bij de vegetariërs hoor! Maar de omschrijving ‘vleeseter’ bleek afkomstig van een doorsnee vriendelijke, weldenkende collega. Dit confronteerde mij weer met iets wat ik maar niet kan begrijpen: dat hoogopgeleide, slimme en sociaal voelende mensen die weten hoe de wereld in elkaar zit, zo volstrekt onverschillig staan tegenover het leed dat wij de dieren in onze vee-industrie aandoen, en tegenover de gevolgen van onze vleesconsumptie voor het milieu en de verdeling van voedsel in de wereld. We importeren veevoer uit landen waar honger is en waar bossen worden gekapt, en onze koeien en varkens zetten dat vooral om in mest die de bodem verzuurt, en scheten die meer CO2 uitstoten dan alle auto’s, trucks, treinen, schepen en vliegtuigen samen. De analogie van Marianne Thieme is bekend en wordt gesteund door universiteiten van Chicago tot Amsterdam: een vegetariër in een Hummer (overigens ook al zo’n onsympathiek macho-object waarvan ik niet begrijp dat weldenkende mensen erin gezien durven worden) is milieuvriendelijker dan een vleeseter in een Toyota-Prius. Maar ondertussen gaat onze regering vrolijk verder met het beschermen van de vee-industrie; het CDA vindt 1 vleesloze dag al te ver gaan en wil liever een kliekjesdag waarop je je gehaktbal op brood doet (getver!); en er is zelfs een kamerlid die een vegetarisch kookboek wilde verbieden en het geld daarvoor wilde besteden aan voorlichting over het nut van dierproeven!
Onze ministers en kamerleden zijn niet de enige hoogopgeleiden die graag de kop in het zand houden. Afgelopen zomer hielden mijn collega’s aan de universiteit, allemaal intelligente, aardige mensen die weten hoe de wereld in elkaar zit, weer hun jaarlijkse barbecue, net als vele anderen. Met lekker veel vlees, en een apart hapje voor de vegetariërs (“Jouw salade lijkt me ook heel lekker hoor!”). Gezellig!
Als waarheidszoeker en natuurbeschermer kan ik natuurlijk niet blind zijn voor de schrijnende ongelijkheid en exploitatie die achter die gezelligheid schuil gaat. Ik weet dat het verleidelijk is je ogen te sluiten, omdat het lijkt alsof je als individu machteloos staat. Toen ik hierover ooit zat te sippen, zei een goede vriend: “Je kunt niet de wereld veranderen. Je kunt wel iets doen aan dat wat op je weg komt.” Ik vond dat een fijn motto en heb het sindsdien toegepast in mijn leven. In de geschiedenis zijn alle verbeteringen voor geëxploiteerde groepen (slaven, kinderen, vrouwen) altijd begonnen met individuele mensen die hun nek uitstaken, en die niet bang waren om spelbederver te zijn. Als blijkt dat het spel niet eerlijk wordt gespeeld, moet iemand beginnen het spel te bederven. Ik ben al begonnen. Doet u mee?
bron: vroegevogels.vara.nl, 24 januari 2010
ondanks dat het voor mij allemaal té langzaam gaat, zie ik de laatste tijd regelmatig positieve berichten verschijnen. zo is er onlangs bekend geworden dat albert heijn in 2010 stopt met de verkoop van varkensvlees uit de bio-industrie. de supermarkt gaat alleen nog maar varkensvlees verkopen met het ‘beter leven’-keurmerk van de dierenbescherming. deze beestjes worden niet gecastreerd en hebben meer ruimte. uiteraard ben ik blij dat hiermee 1 miljoen varkens per jaar een beter leven krijgen. toch snap ik uberhaupt niet waarom mensen nog vlees willen eten. ook de beter leven-varkentjes moeten naar het slachthuis, lijden zullen ze hoe dan ook, omdat mensen vlees willen eten. gelukkig als ik vandaag nog een positief bericht: 14 maatschappelijke organisaties (waaronder compassion in world farming, cordaid, de dierenbescherming, greenpeace nederland, milieudefensie, oxfam novib, solidaridat , varkens in nood, de vegetariërsbond en wakker dier) willen minder vlees-, zuivel- en visconsumptie. de organisaties stellen in een brief aan de tweede kamer dat een verlaging van de (over)consumptie van dierlijke eiwitten vlees, vis, zuivel en eieren een onderdeel zou moeten zijn van het kabinetsbeleid. het kabinet erkent de noodzaak tot vermindering van de dierlijke eiwitconsumptie, maar dit leidt in de praktijk nog tot niets, zeggen de organisaties. hopelijk komt het kabinet met goede maatregelen. mensen blijven helaas vlees en andere dierlijke producten consumeren. hoe erg mensen de omstandigheden waarin dieren gehouden worden ook vinden, een stukje vlees kunnen ze blijkbaar niet missen. door een btw-verhoging op dierlijke producten kan de sector hopelijk verbeteren. ik verwacht nu al dat er veel tegenstand komt. mensen die opeens hun stukje vlees niet meer kunnen betalen. dan koop je toch vegetarisch, denk ik dan. beter voor de portemonnee, en misschien nog veel belangrijk, beter voor de dieren, de derde wereld, het milieu én je eigen gezondheid!
na zijn succesvolle romans ‘extreem luid & ongelooflijk dichtbij’ en ‘alles is verlicht’ heeft jonathan safran foer onlangs het boek ‘dieren eten’ geschreven. was guido al een paar jaar fan, ik ben het sinds zijn laatste boek, waarin hij schrijft over het rare eetgedrag van mensen. een paar weken geleden las ik dat jonathan naar europa zou komen voor een reeks lezingen, o.a. in amsterdam en gent. afgelopen vrijdag zijn we naar de vooruit in gent geweest om jonathan safran foer te zien en horen. ook louise fresco, landbouwsocioloog & vegetarier, gaf haar visie op het eten van dieren vanuit haar eigen ervaring en inzichten.
foer: ‘Het is niet toevallig dat we kippen slachten tussen 39 en 43 dagen. Indien ze nog langer zouden leven, zouden hun botten breken.’
fresco: ‘Onze vleesconsumptie explodeerde in de 19de eeuw toen we evolueerden naar een massaproductiesysteem in de landbouw’.
helaas duurde de lezing van jonathan safran foer nog geen half uur. na de lezing van louise fresco, die overigens ook een overwegend goed verhaal had (ben het niet op alle punten met haar eens) , was er tijd voor het stellen van vragen. een van de vragen was, hoe het zit met de slachthuizen, omdat hierover weinig in de lezing naar voren kwam. foer had voor mij precies het juiste antwoord: als je als dier weet wat voor ellendig leven je gaat krijgen in de intensieve veehouderij, zou je liever de snelste trein naar het slachthuis nemen, dan blijft je een hoop leed bespaard (waarmee ik niet wil zeggen dat het een pretje is in het slachthuis. heb 1x een slachthuis bezocht, wat een ellende). foer vertelde dat er bij de meeste mensen nog veel onwetendheid bestaat over de vee-industrie en slachthuizen. dat ben ik deels met hem eens, anderzijds doen mensen gewoon heel goed hun best om de waarheid niet onder ogen te komen. de meeste mensen weten inmiddels wat de intensieve veehouderij inhoudt, maar proberen die beelden te negeren. want als je toegeeft die waarheid te kennen , moet je je toch zeker kapot schamen als je vlees blijft eten.
een heel boeiende avond, met als afsluiter een prachtige handtekening van jonathan safran foer in mijn eigen boek.
dieren eten is naar mijn mening een boek dat iedereen moet lezen. het beschrijft weliswaar de situatie achter de vleesindustrie in amerika, maar in europa ziet het er niet beter uit voor de dieren in de intensieve veehouderij. de omschrijvingen van de vis-en vleesindustrie, de slachthuizen zijn goed gedaan en zijn niet anders dan de situaties in onze eigenlijk stallen en in de slachthuizen. als vleeseter ben je verantwoordelijk voor deze industrie.
het boek is te bestellen bij www.bol.com
na de romans ‘alles is verlicht’ en ‘extreem luid & ongelooflijk dichtbij’ heeft jonathan safran foer besloten een non-fictief boek te schrijven over eetgedrag en waarom mensen dieren eten. 16 januari komt jonathan naar gent om een lezing te geven over zijn boek. ben heel benieuwd wat het effect van zijn boek zal zijn op het eetgedrag van mensen.
klik hier voor een filmpje waar jonathan over zijn nieuwste boek verteld: jonathan safran foer about eating animals
in een gesprek waarin duidelijk wordt dat ik veganist ben, wordt altijd vrij snel dezelfde vraag gesteld: ‘maar wat eet je dan?’ mijn antwoord op die vraag was vroeger heel uitgebreid. nu denk ik alleen maar: ‘wat een stomme vraag’ en vertel vervolgens dat ik alleen maar geen vlees, vis en andere dierlijke producten eet. en dat ik alle overige producten wel eet. uit de vraag die mij zo vaak gesteld wordt, blijkt wel weer eens, dat mensen heel moeilijk kunnen denken buiten een stukje vlees of vis. daar begint het mee, de rest wordt erom heen bedacht. in restaurants gaat het eigenlijk niet anders; je kiest het soort vlees of vis en daar horen dan groenten, aardappels of pasta bij. ik vind het vreemd, in een wereld waarin er een overvloed is aan plantaardige producten, die ook nog eens allemaal heerlijk te bereiden zijn. zelf denk elke dag weer: ‘wat zullen we vandaag eten?’. niet omdat de keuze zo beperkt is, maar omdat al die plantaardige gerechten zooo lekker zijn. ook vandaag wist ik het weer niet. toen ik vanmorgen door de sneeuw naar albert heijn ging, moest ik van te voren mijn lijstje klaar hebben. wordt het een zuurkoolschotel, bami, lasagne, een stamppotje, gebakken aardappels met een burger, buritto’s, soep met pannekoeken of fallafal? ik koos voor dat laatste, omdat het pakje fallafel in de koelkast bijna over de datum was. heerlijke salade erbij, rode bietjes, olijven, in knoflook met ui gebakken plakjes wortel en zongedroogde tomaten. als sausje veganistische mayo met mierikswortelpasta erdoor. heerlijk heerlijk. of ik het mensen kwalijk neem als ze me weer eens vragen wat ik dan wel eet? ik weet het niet. vroeger aten wij ook overwegend vlees, aardappels en groenten. gelukkig is mijn moeder door het vegetarisme en later veganisme steeds veelzijdiger gaan koken. zelf heb ik uitsluitend vegetarisch/veganistisch gekookt. ik denk dat vleeseters niet willen accepteren dat er meer is dan dierlijke producten, maar dat ze het verdomd goed weten. heel gemakkelijk om dan een stomme vraag aan een veganist te stellen natuurlijk. ik probeer ze maar in hun waarde te laten, die vleeseters, in de hoop op beterschap…
1 januari, tijd voor goede voornemens. met een van mijn goede voornemens ben ik vanmorgen begonnen: meer bewegen. guido en ik hadden ons gisteravond voorgenomen heel vroeg te gaan wandelen. we hadden geen idee hoe laat het licht wordt, dus we zaten even na 06.00 u in de auto. guido had een plek in gedachten, waar hij regelmatig mountainbiked. met de auto op deze plek komen, bleek toch iets lastiger, dus we waren rond 08.00 u op de parkeerplaats. maakte niet zoveel uit, aangezien het toen toch pas licht werd. 1,5 uur later hadden we een prachtige natuur gezien met een laagje sneeuw, konijnen en reeën. het nieuwe jaar is goed begonnen. een ander goed voornemen is om meer te gaan doen aan alle dierenleed. uit onderzoek blijkt, en dat stemt me heel positief, dat meer mensen dat van plan zijn. WSPA (world society for the protection of animals) heeft mensen ondervraagd. uit de enquete blijkt dat 57,2% van de ondervraagden zich zorgen maakt over de uitstoot van broeikaseffecten als gevolg van de vleesconsumptie. helaas eet wel 44% nog elke dag vlees. 31% geeft aan het afgelopen jaar minder vlees te hebben gegeten. nog eens 20% is van plan om in 2010 minder vlees te gaan eten. men realiseert zich dat het negatieve effecten heeft op dierenwelzijn en het milieu maar ook dat minder vlees eten goed kan zijn voor je eigen gezondheid. laten we hopen dat die 20% écht minder vlees gaat eten. dat er echt sprake is van een toenemend bewustzijn. helaas is een meerderheid van de bevolking nog steeds slecht op de hoogte van de impact van de vleesconsumptie. hopelijk kan ik dit jaar zorgen voor wat meer bewustzijn, zodat er in 2011 nog meer mensen dat stukje dierenleed laten staan.
